Penguen , Medeniyetin Tek Kalan Dişini Söküp Dağlara Attı

Mehmet Akif, medeniyeti "tek dişi kalmış canavar" olarak tanımlarken belki de o son dişin, bizi hala hayata bağlayan yegâne "dişil öz" olduğunu öngörmemişti. Bugün o canavar artık tamamen dişsiz. Çünkü modernite; kontrol edemediği, ehlileştiremediği ve mülkiyetine geçiremediği ne varsa—başta kadın ve onun kadim gücü olmak üzere—söküp attı.

Nihilist bir penguenin buzdağı üzerindeki o vakur ve anlamsız bekleyişi, aslında bu büyük söküm işleminin sonucudur. Modern insan, anlam arayan ama anlam üretmeyen bir varlığa dönüşürken; anlamın asıl kaynağı olan dişil enerjiyi, doğurganlığı ve kaosun o iyileştirici gücünü "medeniyet" adına kurban etti. Canavarın ağzındaki o son diş, yaşamın kendisiydi; biz onu bir "ilerleme" uğruna kendi ellerimizle çıkardık.

Dünya artık kadınsız değil, ama kesinlikle "dişilsiz" bir yer. Bu, sadece bir coğrafyanın ya da sadece Anadolu’nun trajedisi değil; küresel bir ruh kaybıdır. Bir zamanlar toprağın efendisi olan, tohumun dilinden anlayan ve gökyüzüyle bağ kuran o dişil otorite, bugün beton yığınlarının arasında sessiz bir gölgeye dönüştürüldü. Her şeyin ölçülebilir, satılabilir ve yönetilebilir olduğu bu erkek egemen rasyonalite, kadını bir özne olmaktan çıkarıp vitrindeki bir nesneye indirgediğinde; medeniyetin o son dişi de düştü.

Şimdi hepimiz, o dişsiz canavarın ağzında öğütülmeye çalışılan tatsız birer sakız gibiyiz. Anlam arıyoruz, ama anlamı doğuran şeyi çoktan toprağın altına, tarihin tozlu raflarına veya reklam panolarının arkasına gömdük. Anadolu'nun bağrındaki o bilge kadınlar susturulduğunda, aslında dünyanın kalbi durdu.

Penguen haklıydı; buzdağı eriyor ve biz hala canavarın olmayan dişleriyle bizi ısırmasını bekliyoruz. Oysa canavar çoktan öldü; geriye kalan sadece ruhunu kaybetmiş, dişil gücünü tüketmiş bir insanlık enkazı.

Şimdi asıl soruyu sormanın vakti: O son dişi biz mi söktük, yoksa o dişin temsil ettiği yaşam gücü, bizi bu anlamsızlığımızla baş başa bırakıp kendisi mi terk etti bu dünyayı?